PaRaN - J - JoNut

เช้าวันที่สองในปาย ผมถูกปลุกให้ตื่นตั้งแต่แสงอาทิตย์ยังไม่ขึ้น ด้วยลมหนาวที่สะกิดเรียกตลอดเวลา                  

      พอรู้สึกตัวพร้อมกับความหนาว(มาก) ผมรีบค้นเป้ที่วางอยู่ข้างเตียงเพื่อหาเสื้อกันหนาวและผ้าพันคอมาห่อหุ้มร่างกาย ละอองไอที่ออกจากปากกับจมูกทำให้คาดเดาคร่าวๆ ได้ว่า อุณหภูมิขณะนี้น่าจะประมาณ 10 องศา ถ้าคิดเล่นๆ ต่อว่า ความร้อนในร่างกายของผมซึ่งอยู่ในระดับ 37 องศา กำลังเผชิญกับความต่างถึง 27 องศาเซลเซียส คิดแล้วก็อดทึ่งร่างกายของสัตว์โลกไม่ได้ เพราะนี่เป็นแค่ความต่างเดียวในหลายล้านอย่างที่คนเราต้องเจอ

     พอก้าวเท้าออกจากเกสต์เฮ้าส์ ถ้าให้พูดอย่างเท่ห์ๆ คงต้องบอกว่า นี่ผมกำลังอยู่ที่ไหนกัน ม่านละอองน้ำกระจัดกระจายอยู่เต็มบริเวณ พอเดินออกไปทางเดินขึ้นเขา สีเขียวของต้นไม้ใบหญ้าก็แสดงความสดใสออกมาเต็มที่ ผู้คนมากหน้าหลายตาขี่จักรยานและเดินสวนไปมา อากาศที่เข้ามาเต็มปอดคือความบริสุทธ์ที่คนกรุงเทพอย่างผมหลงลืมไปนาน บรรยากาศข้างท้างทำให้ความฉ่ำแทรกเข้ามาในหัวใจทีละน้อย ผมยิ้มรับของขวัญใหม่ที่ตัวเองเพิ่งได้ แล้วกลับไปที่เกตส์เฮ้าส์ เพื่อขี่มอเตอร์ไซล์คไปหาข้าวเช้าในตัวเมือง

     เช้าวันเสาร์ในปายไม่วุ่นวายนัก ถึงแม้มีนักท่องเที่ยวอยู่มากพอสมควร แต่ปายยังคงเอกลักษณ์ที่ไม่ว่าวันคืนจะผ่านมานานเท่าไรก็ไม่เคยเปลี่ยน นั่นคือความเรียบง่าย สงบเงียบ เวลาของปายจึงเหมือนหยุดนิ่งอยู่กับที่ หรือไม่แน่มันอาจเดินย้อนกลับในบางครั้งบางคราว ผมและนักเดินทางหลายคนถึงมีเวลาซึมซับสิ่งที่เห็นได้มากมาย

     ‘All about Coffee’ ร้านกาแฟที่ผมรู้จักผ่านหนังสือหลายเล่ม ภาพที่อยู่ตรงหน้าไม่ต่างจากในหนังสือมากนัก ตัวร้านและเฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ทำจากไม้ ตกแต่งด้วยโปสการ์ดและรูปภาพสวยๆ ผมเลือกนั่งเก้าอี้ตัวในที่สุดของร้านเพราะอยากดูภาพชีวิตของผู้คนที่เข้ามาดื่มกินอาหารเช้าเหมือนผมและอีกหลายคนที่กำลังเดินปล่อยอารมณ์อยู่ข้างนอกได้ชัดๆ กาแฟหอมกรุ่นอุณหภูมิกำลังดีช่วยให้ผมรู้สึกอบอุ่นขึ้น เช่นเดียวกับ ภาพของสองแม่ลูกฝรั่งที่หยอกล้อกันสนุกสนานที่โต๊ะตัวแรก พี่ชายหนวดเฟิ้มที่เปิดแผนที่ปายดูอย่างจริงจัง เจ้าของร้านที่ประจำอยู่ที่เครื่องต้มกาแฟ หมาไทยหลังอานนอนขดตัวใกล้รถที่จอดหน้าร้าน ทุกสิ่งอย่างที่ดูกี่ทีก็เรียบง่าย แต่กลับทำให้ผมรู้สึกเป็นสุขมาก 

     บนโต๊ะไม้เรียบๆ ผมเหลือบเห็น มดตัวเล็กที่แบกเศษน้ำตาลที่ล่วงหล่น ในขณะนั้นรู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างจากมันเลย ผมอาจเป็นมดแปลกถิ่นที่หลงเข้ามาอยู่ในเมืองที่มีน้ำตาลอยู่ทุกหนทุกแห่ง ไม่ว่ามองไปทางไหนจึงมีแต่กลิ่นหอมหวานเต็มไปหมด

     หลังจากขนมปังปิ้ง 2 แผ่น ไข่ดาว 1 ฟอง และกาแฟร้อนอีก 1 ถ้วยไปรวมตัวอยู่ในท้อง ผมหยิบแผนที่ปายขึ้นมากางบนโต๊ะ รูปดาวสีแดงคือสถานที่ที่ผู้รู้แนะนำว่า ‘ทุกคนไม่ควรพลาด’ ส่วนรอยดินสอจางๆ คือสถานที่ที่ผมขีดไว้ขณะนั่งบนรถไฟว่าเป็นที่ที่ผม ‘ไม่อยากพลาด'

     การมาปายครั้งนี้มีเพื่อนหลายคนบอกผมว่าอย่าลืมไปที่นั่น อย่าพลาดที่นี่ แต่เอาเข้าจริงๆ ผมอาจไปได้ไม่ครบทุกแห่ง เพราะการมาครั้งนี้ส่วนตัวไม่ได้อยากตีสนิทปายถึงขนาดนั้น ความตั้งใจคือการทำความรู้จัก และสิ่งที่ผมสนใจตอนนี้คือบรรยากาศ มากกว่า สถานที่ บางทีการนั่งอ่านหนังสือธรรมดาหนึ่งเล่มในบรรยากาศที่ถูกใจอาจสนุกกว่าการปีนผาหรือเล่นน้ำตก แต่ใช่ว่าการเที่ยวแบบนั้นไม่ดี รอยดินสอของผมจึงถูกแต้มไว้คร่าวๆ ว่า มึง (ผมเอง) น่าจะไปที่ไหนบ้าง

     สัมภาระทั้งหมดถูกเก็บลงกระเป๋าอีกครั้ง เอาล่ะ ได้เวลาเดินทางไปหารอยดินสอแรกแล้ว